Behalve deze principes hebben professionals een leidraad of kader nodig voor de praktijk. Turnell en Edwards formuleren zes praktijkelementen die deel uitmaken van deze leidraad.

1    Begrijp de opstelling van elk gezinslid.
Het gaat om de waarden, overtuigingen en zingevingen die leden van het gezin in hun verhalen verweven. Dit helpt om in te spelen op het unieke van elke zaak en om tot plannen te komen die het gezin wil uitvoeren.

2    Zoek naar uitzonderingen op de mishandeling.
Uitzonderingen zijn die keren dat het probleem zich had kunnen voordoen, maar toch niet of in mindere mate voorkwam. Uitzonderingen kunnen geconcretiseerd worden door de “wanneer, waar, met wie en hoe vragen” te stellen.

3    Ga na wat sterke punten en hulpbronnen van het gezin zijn.
Het benoemen en belichten van positieve aspecten van het gezin voorkomt dat de problemen alle betrokkenen overweldigen en ontmoedigen. De attitude van de werker is hierbij belangrijk omdat een open mind er toe kan leiden dat de werker sterke punten en hulpbronnen van het gezin ontdekt. 

4    Concentreer je op doelen.
Belicht de doelen van het gezin met betrekking tot de veiligheid van het kind. Helder moet ook steeds zijn wanneer precies (geformuleerd in concrete gedragsmatige termen) van voldoende veiligheid sprake is, zodat de zaak afgesloten kan worden (doelen van de organisatie).

5    Meet veiligheid en vooruitgang.
Tijdens het hele traject kan het gevoel van veiligheid bij de leden van het gezin worden nagegaan. Dit is niet bedreigend en kan veel informatie opleveren.

6    Beoordeel de bereidheid, het vertrouwen en de capaciteiten.
Bepaal de bereidheid en het vermogen van het gezin om plannen uit te voeren alvorens te proberen die te realiseren.

In de kern gaat het er bij de Veiligheid benadering om dat jeugdzorgmedewerkers een partnerschap aangaan met ouders en kinderen vanaf het eerste moment van informatie verzameling naar aanleiding van een melding over een onveilige thuissituatie van een kind tot aan het moment dat de casus wordt afgesloten.
Turnell en Edwards hebben 12 praktische uitgangspunten geformuleerd die de jeugdzorgmedewerker helpen om partnerschap te ontwikkelen.

1    Respecteer de cliënt als iemand die het waard is om mee te werken.
De veiligheid-benadering gaat er van uit dat samenwerken met ouders helpt om de situatie veiliger te maken voor kinderen. Samenwerken met ouders betekent overigens niet meegaan in alles wat ouders zeggen.

2    Werk samen met de persoon, niet met het probleem.
De werker maakt naar cliënten toe duidelijk dat het gedrag onacceptabel is maar dat de werker geïnteresseerd is in de ouders, hen ziet als individuen met sterke en zwakke kanten en beseft dat de betrokkenheid van de kinderbescherming voor hen stressvol is.

3    Besef dat samenwerken mogelijk is wanneer dwang vereist is.
Werkers in de kinderbescherming kunnen niet tot echte samenwerking met ouders komen wanneer zij suggereren dat de relatie gelijkwaardig is. Het is belangrijk dat de werker duidelijk maakt dat hij een machtspositie bezit en tegelijk alles doet om een samenwerkingsrelatie op te bouwen.

4    Erken dat in elk gezin signalen van veiligheid aanwezig zijn.
In gezinnen waarin kinderen mishandeld of verwaarloosd worden, gebeurt dit niet altijd. Er zijn periodes waarin het gezin een veilige en ‘good enough’ opvoedingssituatie is voor het kind. Deze signalen van veiligheid bieden een aangrijpingspunt voor samenwerking en verandering.

5    Blijf veiligheid centraal stellen.
Kern van Signs of Safety is de focus op doelen n.l. wat wil de kinderbescherming zien om de zaak te sluiten en wat zijn de ideeën binnen het gezin om veiligheid te realiseren. De veiligheid-benadering is gericht op het realiseren van oplossingen in plaats van op het voorkomen van problemen. De werker brengt dit in praktijk door in gesprek te gaan over wat aanwezig is binnen een gezin. Gedachte hierbij is dat het beter werkt om gedrag te leren dan alleen te letten op het gedrag dat moet stoppen.

6    Ga na wat de cliënt wil.
In de veiligheid-benadering ziet men de motivatie van de cliënt om te veranderen niet als een persoonlijk kenmerk van de cliënt. Motivatie van de cliënt hangt samen met de rol die de werker speelt en van de relatie de werker heeft met de cliënt.

7    Zoek altijd naar de details.
Gedetailleerde informatie vormt de beste basis voor een goede risico-inschatting. Vragen naar wie, wat, waar en wanneer helpen daarbij.

8    Concentreer op het tot stand brengen van kleine veranderingen.
Het is belangrijk dat kinderbeschermers beseffen dat veranderingen tot stand komen via kleine stappen. Grote doelen leiden vaak alleen maar tot frustratie.

9    Verwar de details niet met oordelen.
De veiligheid-benadering benadrukt het onderscheid tussen gebeurtenissen en informatie enerzijds en betekenisgeving en beoordeling anderzijds. Werkers in de kinderbescherming moeten er alert op zijn dat hun interpretatie en beoordeling niet juist kan zijn


10    Bied keuzemogelijkheden.
Cliënten waarderen het wanneer zij invloed hebben op de gang van zaken. De cliënt keuzes aanbieden is daarbij belangrijk. Bv. op welk moment van de dag het gesprek plaats vindt e.d. De werker is naar de cliënt duidelijk dat de cliënt in bepaalde zaken geen zeggenschap heeft (bv. uithuisplaatsing wanneer de situatie onveilig is).

11    Behandel het gesprek als een platform voor verandering.
Het gesprek tijdens een onderzoek kan gezien worden als een interventie. Afhankelijk van de relatie tussen onderzoeker en cliënt doet het gesprek iets met cliënten.

12    Behandel de praktische uitgangspunten als streefdoelen, niet als aannames.
Turnell en Edwards benadrukken dat werkers geneigd zijn om te zeggen dat zij deze uitgangspunten al in praktijk brengen (DATA=Do All That Already). Echter naar hun mening gaat het om streefdoelen en is niemand in staat om deze altijd allemaal in praktijk te brengen. Iedere professional valt op enig moment terug in zijn paternalistische rol gekenmerkt door: “ik ben de expert en de cliënt moet luisteren en doen wat ik zeg want dat is het beste voor hem”.